Zapraszamy na kanał Biblioteki Ossus na YouTube!


Sojusz dla Przywrócenia Republiki

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przeglądasz kanoniczną wersję tego artykułu.
Przejdź do legendarnej wersji tego artykułu.


Anakin dodopracowania.png
Życie wydaje się prostsze, kiedy coś naprawiasz.

Ten artykuł wymaga dopracowania.


Prosimy, dopracuj go pod względem języka i formy, korzystając z zaleceń edycyjnych i uwag zawartych w dyskusji. W tym artykule należy: uzupełnić i pododawać przypisy.

Alliance Starbird.png
Sojusz dla Przywrócenia Republiki
Twórca/Twórcy
Przywódca/Przywódcy Kanclerz Mon Mothma
Wybitni członkowie
Kwatera główna
Lokacja/Lokacje
Stworzone na podstawie
Data założenia 2 BBY
Data rozwiązania 4 ABY (Przemianowany w Nową Republikę)



Sojusz dla Przywrócenia Republiki (ang. Alliance to Restore the Republic) potocznie nazywany Sojuszem Rebeliantów oraz Rebelią, był zorganizowanym ruchem oporu przeciw Imperium Galaktycznemu Palpatine'a, obejmującym większość znanego obszaru galaktyki.

Siły militarne Sojuszu podporządkowane były władzy cywilnej, której struktura zorientowana była przede wszystkim na działania dążące do obalenia Imperium - zarówno polityczne i dyplomatyczne, jak i militarne.

Historia

Zawiązanie Sojuszu

Sojusz dla Przywrócenia Republiki powstał w roku 2 BBY[1] z inicjatywy senatorów, którzy stanowili Delegację 2000, na czele z Bailem Organą i Mon Mothmą.[2] Punktem przełomowym, który doprowadził do przeistoczenia komórek Rebelii w pełnoprawny Sojusz Rebeliantów, była masakra na Ghormanie, po której Mon Mothma publicznie przeciwstawiła się władzy i działaniom imperatora Palpatine'a i wezwała mieszkańców galaktyki do buntu. Po tym wystąpieniu musiała natychmiast uciekać z Coruscant, gdyż znalazła się na samym szczycie imperialnej listy poszukiwanych. Na pokładzie osławionego frachtowca Ghost została wywieziona nad Dantooine, gdzie udzieliła kolejnej przemowy adresowanej do wszystkich antyimperialnych ognisk oporu w całej galaktyce. Oznajmiła w niej, iż rezygnuje z miejsca w Senacie, by wraz z rebeliantami walczyć na froncie o wyzwolenie galaktyki i przywrócenie Republiki. Wezwała wszystkich buntowników, by połączyli siły i razem stanęli do walki jako jednolita struktura. W odpowiedzi floty z różnych ognisk oporu połączyły się nad Dantooine. Wydarzenie to oficjalnie dało początek Sojuszowi dla Przywrócenia Republiki.[1]

Zagrożenie ze strony Thrawna

Niedługi czas później nadszedł moment ataku na lothalskie fabryki zbrojeniowe, które produkowały TIE/D Defendery, za którego organizację odpowiedzialna była Komórka Feniks, która połączyła siły z Grupą Massassi Jana Dodonny. Jednak po stronie Imperium wielki admirał Thrawn zdołał odkryć lokalizację rebelianckiej bazy na Atollonie, gdzie zebrały się siły Sojuszu. Chiss domyślił się już wcześniej zamiarów rebeliantów, a dzięki poznaniu lokalizacji bazy mógł przeprowadzić wyprzedzające uderzenie. Bitwa o Atollon skończyła się całkowitą klęską Rebelii, a jej konsekwencje sięgały dalej niż tylko konieczność porzucenia myśli o zniszczeniu fabryki na Lothalu. Potwierdziła się opinia senatora Baila Organy, który uważał, że pomimo rozrostu siły Rebelii nadal jest za wcześnie na otwartą wojnę z Imperium.[3] W efekcie rebelianci zeszli do kompletnej partyzantki skupiając się na precyzyjnych i niewidocznych atakach. Odtąd naczelne dowództwo Sojuszu Rebeliantów stało się całkowicie niechętne otwartej wojnie z Imperium, co jak się okazało miało się ciągnąć za Rebelią jeszcze przez kolejne 2 lata.[2]

Przesilenie

Uroczystość na Yavinie 4 po wygranej bitwie i zniszczeniu Gwiazdy Śmierci.

Poważny punkt zwrotny w historii Sojuszu nastąpił, gdy żołnierzom Sojuszu udało się wykraść plany najpotężniejszej stacji bojowej Imperium - Gwiazdy Śmierci. Jednak przewożąca plany stacji księżniczka Leia Organa została pojmana przez Dartha Vadera, a następnie siły Imperium zniszczyły przy użyciu Gwiazdy Śmierci Alderaan i zaatakowały kwaterę główną Sojuszu na Yavinie 4. Zniszczenie w bitwie o Yavin superbroni zasygnalizowało galaktyce, że Sojusz Rebeliantów jest organizacją zdolną skutecznie stawić czoła siłom Imperium. To zwycięstwo Rebelia zawdzięczała młodemu chłopakowi z Tatooine Luke'owi Skywalkerowi, który poprowadził Mocą decydujący strzał.[4] Tuż przed tą bitwą rebeliancki oddział zwiadowczy Dzierzba został zniszczony, a jego dowódca major Caluan Ematt zbiegł na Cyrkon próbując uciec przed IBB. Został on uratowany tuż po wydarzeniach nad Yavinem przez Hana Solo i Chewbaccę.[5] W tym samym czasie Leia Organa uratowała pozostałych przy życiu obywateli Alderaana.[6]

Mimo tak ogromnego sukcesu, Sojusz też nie próżnował i wykorzystywał zwycięstwo nad Yavinem jak tylko się dało. Wpierw udało mu się pozyskać wybitną kryptograf Drusil Bephorin, która była w stanie zhakować prawie wszystko.[7] Następnie zbombardował stocznie na Kuat i zniszczył bazę zaopatrzeniową na Imdaar. Jednak największym sukcesem Rebelii w tym czasie było zniszczenie największej fabryki broni w galaktyce na Cymoon 1. Wtedy ponownie duża była w tym zasługa Luke'a Skywalkera.[8] W tym czasie działała również eskadra Plazmowych Diabłów, ale została ona zniszczona przez imperialnych za sprawą Dartha Vadera.[9] Gdy Vader dowiedział się, że Skywalker znajdował się na Vrogas Vas od razu tam wyruszył. Natknął się jednak na 30 X-wingów, które natychmiast go zaatakowały. Dzięki wybitnym umiejętnościom, wytrzymałości TIE Advanced x1 i potędze Mocy zdołał zestrzelić połowę rebeliantów. Został strącony dopiero, gdy Luke postanowił go staranować. Obaj spadli na powierzchnię planety, gdzie znajdowała się baza paliwowa Rebelii. Sojusz rozpoczął polowanie na Mrocznego Lorda Sithów, jednak ten przetrwał każdą potyczkę dzięki swojej potędze w Mocy. W końcu nadeszły imperialne posiłki pod wodzą komandora Karbina, które zdobyły Vrogas Vas.[10]

Na fali sukcesu nad Yavinem Sojusz podjął kampanię na Środkowych Rubieżach angażując tysiące statków i setki grup bojowych. Po kilku początkowych sukcesach, dowództwo Sojuszu podjęło decyzję o odwrocie z uwagi na wysokie straty, rozproszenie floty i brak postępów. Cała kampania zakończyła się utrzymaniem przez rebeliantów jedynie kilku planet na obrzeżach regionu.[11] Po jakimś czasie rebeliantom udało się założyć nową bazę na lodowej planecie Hoth. Jednak i tam Imperium ich wykryło i wyparło. Bitwa o Hoth była jedną z najboleśniejszych klęsk Rebelii, która poniosła duże straty.[12]

Po klęsce na Hoth, przywództwo Sojuszu wraz z głównymi siłami uległo rozproszeniu. Imperium postanowiło pójść za ciosem i rzuciło na Zewnętrzne Rubieże ogromną część floty. Musiało jednak ściągnąć posiłki aż ze Światów Jądra, gdyż na Środkowych Rubieżach wciąż trwały walki. Everi Chalis, była członkini Rady Najwyższej, która dołączyła do Rebelii podczas bitwy o Haidoral Prime, postanowiła obrócić tę sytuację na korzyść Sojuszu. Zaplanowała operację, której celem było zniszczenie stoczni na planecie Kuat. Najpierw Kompania Zmierzch miała zaatakować kilka mniejszych celów, by wymusić na imperialnych wysłanie posiłków w te zaatakowane miejsca i tym samym osłabić sam Kuat, a następnie rebeliancka jednostka miała zdobyć Kuat. Wszystko szło według planu Chalis, do czasu, gdy Kompania Zmierzch dotarła na Sullust. Miała tam zniszczyć zakład przetwórstwa minerałów Inyusu Tor. Jednak Thunderstrike, który pełnił rolę transportowca Kompanii Zmierzch został zniszczony i jednostka rebelianckiej piechoty utknęła na Sullust, szykując się na kontratak imperialnych. Ostatecznie żołnierzom Rebelii udało im się odeprzeć atak Imperium, a miejscowy ruch oporu wzniecił powstanie, dzięki czemu planeta znalazła się pod kontrolą Sojuszu. Jednak straty, jakie poniosła Kompania Zmierzch sprawiły, że rebelianci musieli pożegnać się z marzeniami o Kuat i zakończyć Operację Przerwany Łańcuch na Sulluście.[11]

Eksplozja II Gwiazdy Śmierci, początek upadku Imperium.

W roku 4 ABY na podstawie informacji dostarczonych przez wywiad (w istocie zainspirowany działaniami imperatora) flota Sojuszu zerwała z doktryną pozostawania w ukryciu i przeprowadziła skoordynowany z siłami naziemnymi atak na drugą Gwiazdę Śmierci w systemie Endor. W tym celu Sojusz napierw zgromadził nad zdobytym podczas Operacji Przerwany Łańcuch Sullustem ogromną flotę. Sullust był połączony z Endorem szlakiem nadprzestrzennym zwanym Korytarzem Sanktuarium, więc był idealnym miejscem dla koncentracji sił Rebelii. Jednocześnie księżniczka Leia przeprowadzała Operację Żółty Księżyc, która miała odwrócić uwagę imperialnych od koncentracji sił Sojuszu nad Sullustem.[13] Gdy już zostało to osiągnięte, Sojusz podjął się ataku na Drugą Gwiazdę Śmierci. W wyniku bitwy o Endor zniszczeniu uległa Gwiazda Śmierci, mający ją osłaniać zespół Marynarki Imperialnej został rozbity (w walce zniszczono m.in. superniszczyciel Executor), a imperator Palpatine poniósł śmierć.[14]

Ostatnie walki Sojuszu

Zwycięstwo nad Endorem stanowiło prawdziwy przełom w galaktycznej wojnie domowej. Pozbawione dowództwa Imperium zostało sparaliżowane i zaczęło ponosić klęski. Sojusz zdołał wyzwolić Beltire, Sterdic IV w bitwie o Cawa City[15] czy obronić Naboo przed imperialnymi działaniami w ramach Operacji Popiół[16]. Jednym ze zwycięstw Sojuszu w tym okresie była bitwa o Malastare, gdzie rebeliancka Eskadra Ostrzy zniszczyła imperialne centrum komunikacyjne.[17]

Po tych zwycięstwach Mon Mothma ogłosiła przekształcenie Sojuszu Rebeliantów w Nową Republikę, która wygrała galaktyczną wojnę domową i ostatecznie pokonała Imperium.

Godło

Godłem Sojuszu był Gwiezdny ptak Sojuszu (ang. Alliance Starbird) - stylizowany wizerunek feniksa. Godło to miało czerwony kolor, występowało jednak także w odmianie o kolorze niebieskim. W zależności od kontekstu mogło występować w postaci "czystej", lub też posiadać otok lub okrągłą tarczę w dowolnym kolorze - zazwyczaj szarym.

Struktury wojskowe

Siły planetarne

Zobacz główny artykuł: Armia Sojuszu Rebeliantów.

W skład sił lądowych Sojuszu wchodzili ochotnicy z wielu planet. Każda jednostka wojsk planetarnych była zorganizowana w zależności od pola walki, np. na Sullust wyposażenie było dostosowane do wulkanicznego klimatu planety, a na Hoth żołnierze Rebelii byli dostosowani do mrozów.

W 3 ABY głównodowodzącym sił lądowych Sojuszu Rebeliantów był generał Carlist Rieekan. To właśnie on dowodził siłami Rebelii na Hoth.

Jedną z jednostek sił specjalnych Sojuszu byli Pathfinders, którzy brali udział w ataku na generator osłon na Endorze, czy też później na Wretch of Tayron. Ich dowódcą w obu bitwach był generał Han Solo.

Flota

Zobacz główny artykuł: Flota Sojuszu Rebeliantów.

Flota Sojuszu Rebeliantów stanowiła trzon jego siły militarnej. Liczebnie wielokrotnie mniejsza od sił Marynarki Imperialnej, źródła sukcesu musiała upatrywać w działaniu z zaskoczenia i uzyskiwaniu przewagi lokalnej w określonym miejscu i czasie. Naczelną zasadą floty jako całości było ukrywanie się i unikanie kontaktu z nieprzyjacielem aż do czasu ostatecznego starcia. Do poszczególnych zadań bojowych delegowano ze składu floty poszczególne jednostki lub formacje, często łącząc je z formacjami oddelegowanymi do poszczególnych sektorów. W 4 ABY głównodowodzącym floty Sojuszu Rebeliantów był admirał Gial Ackbar, który dowodził atakiem Rebelii podczas bitwy o Endor.

Siły myśliwskie

Formacje myśliwców kosmicznych to jedne z najczęściej używanych bojowo jednostek sił Sojuszu. Dzięki wyposażeniu w hipernapęd, myśliwce mogły wykonywać dalekie rajdy na obiekty i formacje imperialne bez narażania na kontratak własnych baz lub okrętów macierzystych. Formacje myśliwców rozproszone były po tajnych bazach i okrętach Sojuszu.

Myśliwce Sojuszu, X-wingi i Y-wingi, podążające w kierunku Gwiazdy Śmierci.

Myśliwce były zaprojektowane w zależności od zadań do jakich były przeznaczone. W skład tych wojsk wchodziły następujące myśliwce:

  • T-65B X-wing - zaprojektowany jako myśliwiec przewagi kosmicznej. Był wszechstronny, tzn. miał się sprawdzać w każdej sytuacji bojowej, niezależnie od okoliczności. Okazał się istnym arcydziełem, to dzięki niemu Sojusz zdołał zadać wiele klęsk Imperium i wygrać wojnę. Posiadał wszystko, co powinien mieć idealny myśliwiec. Był silnie uzbrojony, co pozwalało mu niszczyć duże statki kosmiczne, bazy kosmiczne i cele naziemne. Jego szybkość i zwrotność była wystarczająca, by podejmować równorzędną walkę z myśliwcami TIE Fighter i TIE Interceptor, a jego silne osłony i mocne opancerzenie sprawiało, że zestrzelenie X-winga nie należało do najprostszych zadań. Nasłynniejszą formacją latającą na X-wingach była Eskadra Czerwonych, a jej dowódcami byli Garven Dreis, Narra, Luke Skywalker i Wedge Antilles.
  • T-65C-A2 X-wing - niemal identyczny projekt jak T-65B. Jedyna różnica polegała na tym, że ten typ X-winga był dłuższy o 90 cm. Osiągi, uzbrojenie i wyposażenie były takie same.
  • A-wing - zaprojektowany jako myśliwiec przechwytujący. Miał za zadanie zwalczać w walce bezpośredniej wrogie myśliwce. Był najszybszym mysliwcem w całej galaktyce, szybszym nawet niż TIE Interceptor, dzięki czemu świetnie wywiązywał się ze swoich zadań. Najsłynniejszą formacją latającą na A-wingach była Eskadra Zielonych, a jej dowódcami byli Arvel Crynyd i L'ulo.
  • B-wing - zaprojektowany jako ciężki myśliwiec szturmowy. Był potężnie uzbrojony, dzięki czemu idealnie nadawał się do niszczenia nawet najsilniejszych celów. Najczęściej używano go do łamania blokad, z czego wywiązywał się perfekcyjnie. Jednak słabo spisywał się w walce bezpośredniej z innymi myśliwcami, szczególnie w atmosferze. Najsłynniejszą formacją latającą na B-wingach była Eskadra Ostrzy, a dowodzili nią Adon Fox i Braylen Stramm.
  • Y-wing - podobnie jak B-wing był przeznaczony głównie do szturmów na silnie opancerzone cele, jednak był słabiej uzbrojony, przez co słabiej spisywał się w misjach polegających na bombardowaniu, ale za to lepiej sprawdzał się w walce bezpośredniej z imperialnymi myśliwcami. Nasłynniejszą formacją latającą na Y-wingach była Eskadra Złotych do której należała między innymi Norra Wexley.
  • Z-95 - był używany między innymi podczas bitwy o Portocari.[18]

System odznaczeń

W Sojuszu Rebeliantów stopnie wojskowe oznaczano za pomocą alderaańskiego systemu kropek umieszczanych na odznace ze szczotkowanego metalu. Ich kolor oznaczał formację wojsk, w których służył posiadacz odznaki. Istniało sześć takich odznak, a każda z nich oznaczała następujący stopień:

Zarząd

Sojusz był zarówno organizacją militarną jak i ruchem politycznym. Z tego powodu posiadał własny rząd, który nazywał się Radą Rebeliantów. Jej hierarchia była podzielona na część wojskową, którą reprezentowali najwyżsi rangą oficerowie Rebelii oraz część cywilną w której skład wchodzili popierający Sojusz senatorowie. Istnienie tego podziału miało na celu uwzględnienie różnych punktów widzenia zgodnie z zasadami demokracji, którymi Sojusz Rebeliantów się kierował. Na czele obu struktur stała osoba z tytułem kanclerza. Istnienie aparatu rządowego symbolizowało ostateczny cel Rebelii, którym było przywrócenie Republiki i Senatu Galaktycznego jako instrumentów egalitarnej i demokratycznej władzy.[2]

Stanowisko kanclerza Sojuszu przez cały okres galaktycznej wojny domowej piastowała Mon Mothma. Chociaż debaty i spory w czasie wojny obniżały skuteczność działania, nie zamierzała ona przejmować więcej władzy, by nie iść w ślady Imperium, które Sojusz chciał obalić. Kanclerz stał na czele gabinetu złożonego z sześciu ministerstw, do których należały między innymi ministerstwa: finansów, przemysłu, edukacji.[2]

Sojusz Rebeliantów utworzony z połączenia rozproszonych komórek był dobrze zorganizowaną strukturą. Poza posiadaniem cywilnego rządu, również jednostki wojskowe były podporządkowane ustalonej hierarchii. Jednakże niektóre oddalone komórki działały bardziej prowizorycznie niż główna kwatera. Koncepcje członków Sojuszu były różnorodne: niektórzy dążyli do zbrojnego obalenia Imperium, a inni z kolei chcieli wynegocjować warunki pokoju na mocy których Imperator Galaktyczny zrzekłby się podwyższonej władzy, którą otrzymał jeszcze jako kanclerz Republiki i Senat znów stałby się najwyższym organem władzy.[2]

Doktryna wojenna

Najważniejsze znaczenie w filozofii wojennej Sojuszu miała wszechstronność, co było spowodowane niezbyt imponującym arsenałem zbrojeniowym Rebelii. W jej myśl powstały takie maszyny jak X-wing czy U-wing. Pierwszy z nich był myśliwcem zdolnym poradzić sobie w każdej sytuacji bojowej, a drugi mógł spełniać wszelakie role - od myśliwca przez kanonierkę do promu.

Strategia wojenna Sojuszu w głównej mierze polegała na walce partyzanckiej. W okresie poprzedzającym bitwę o Scarif, Rebelia wykonywała wyłącznie precyzyjne, ukryte ataki, które miały pozostać niewidoczne. Jednakże po bitwie o Yavin doktryna wojenna Sojuszu nieco uległa zmianie. Gdy galaktyczna wojna domowa wybuchła na dobre, jej charakter przypominał połączenie partyzantki z wojną pozycyjną, z dominującą rolą pierwszej opcji. Rebelia starała się ukrywać swoje zdecydowanie mniej liczne siły, by uchronić je od rozbicia przez Imperium jak również bazy rebeliantów znajdowały się na odległych, odludnych planetach. Jednakże Sojusz posiadał również kontrolowane przez siebie terytorium, które stanowiły odległe światy na Zewnętrznych Rubieżach oraz te, które udało się zdobyć lub same dołączyły i Imperium nie podjęło poważnych starań ich odzyskania. Rebelia od czasu do czasu pozwalała sobie również na otwarte bitwy lub nawet całe kampanie charakteryzujące wojnę pozycyjną. Takim przykładem była próba zdobycia Środkowych Rubieży. Pełne przejście na wojnę pozycyjną nastąpiło dopiero po bitwie o Endor, która umożliwiła Sojuszowi kontratak i późniejsze założenie Nowej Republiki.

Przypisy

Źródła






Poczytaj o Gwiezdnych wojnach na Star Wars Extreme!