Biblioteka Ossus - Wkład użytkownika [pl]

Utapau/Legendy

2006-08-05T02:16:43Z

Fault Fett:

Utapau - planeta w [[Zewnętrzne Rubieże|Zewnętrznych Rubieżach]], w [[sektor Tarabba|sektorze Tarabba]], w systemie pojedynczej gwiazdy, 51 000 lat świetlnych od centrum galaktyki na [[Rimmiańska Trasa Handlowa|Rimmiańskiej Trasie Handlowej]]. Planetę obiega 9 księżyców powodując silne ruchy pływowe. Małe ciekłe metaliczne jądro, skalisty płaszcz, skorupa z miękkiej skały wapiennej, wiele małych kontynentów. Na powierzchni poniżej 0,9% wody, za to całą planetę otacza podziemny ocean wody bogatej w minerały. Populacja 95 milionów mieszkańców. Ten dziś prawie pustynny świat omiatany potężnymi wichurami, był kiedyś oceanicznym rajem. Jednak silne ruchy pływowe oceanu spowodowały korozję słabych skał powierzchniowych i woda spłynęła pod powierzchnię w system tuneli i jaskiń krasowych, powodując dodatkowo tak obecnie charakterystyczne zapadliska, którymi obecnie usiana jest porowata powierzchnia planety. Na dnie głębokich zapadlisk często można spotkać jeziora życiodajnej wody.
To tu nocą wypełzają z jaskiń i korytarzy mieszkańcy planety, aby pożywić się i polować. Dzięki wodzie dna zapadlisk są dość bogate w różne formy roślin, od mchów i porostów po bardziej złożone organizmy. Nimi pożywia się najbardziej znany przedstawiciel fauny Utapau [[varactyl]], czyli zimnokrwisty jaszczur o długości ciała do 15 metrów (z czego ogon dochodzi do 10 metrów) i wysokości w kłębie do 4 metrów. Prowadzi dzienny tryb życia, gdzie wykorzystuje promienie słoneczne do ogrzewania ciała. Jaszczury dobrze są przystosowane do środowiska. Pięciopalczaste łapy zakończone potężnymi zakrzywionymi pazurami, silne kończyny i ogon umożliwiają im karkołomne wspinaczki w poszukiwaniu pożywienia, roślin porastających pionowe ściany zapadlisk. Doskonale pływają, skóra pokryta łuskami doskonale zabezpiecza je przed wpływem wody. Łuski w okolicach głowy przekształciły się w pióra służące do zastraszenia przeciwnika, a także do rytuałów godowych. Samice posiadają grzebień wyrostków kostnych na ogonie potrzebny w przypadku obrony gniazda przed drapieżnikami. Samce posiadają wyrostki kostne tylko na grzbiecie wykorzystywane tylko w czasie godów. W nocy varactyle stają się powolne. W celu ochrony przed drapieżnikami gromadzą się w stada ogrzewając się nawzajem i chronią gniazda z jajami. Uważa się, że olbrzymi potwór nos, wodny mieszkaniec dolnych partii zapadlisk, z głową zakończoną czterema rogami, z parą dużych oczu i szczelinowymi powiekami, jest spokrewniony z varactylem.
Drugim co do popularności zwierzęciem Utapau jest [[dactyllion]]. Ten latający gad drapieżnik wysoki na 4 metry, o czterech nogach i parze błoniastych skrzydeł o rozpiętości do 24 metrów wywodzi się z najstarszych czasów historii planety. Dactilliony żyją samotnie w zapadliskach, gdzie żywią się rybami ([[grotto]]), małymi stworzeniami, jajami i padliną. Wykorzystują kończyny do wspinaczki po ścianach, a skrzydła do latania w gwałtownej termice zapadliska. W okresie godów wyruszają na powierzchnię w poszukiwaniu partnerów. Jak zwykle to bywa dwa najważniejsze gatunki, varactyl i dactillion, przyczyniły się do rozwoju życia inteligentnego na planecie.
Uważa się, że istoty inteligentne, humanoidzi, skolonizowały Utapau około 57 000 lat temu, czyli o wiele wcześniej niż powstanie [[Republika|Republiki]]. Przez wiele lat planeta pozostawała na uboczu, zapomniana. W tym czasie z pierwotnych kolonistów wyewoluowały dwie pokrewne rasy, długowiecznych, wysokich (1,9 m) i szczupłych [[Pau]], oraz niskich (1,22 m), krępych [[Utai]]. Niewiele wiadomo o zamierzchłych czasach cywilizacji Utapau. Istnieje nawet teoria, że Zakon [[Jedi]] mógł być założony właśnie tutaj. Sprzyjało temu właśnie "zapomnienie" planety, jej położenie w odległych regionach, na uboczu. Dopiero kilka dziesiątków lat temu kompanie górnicze odkryły bogate zasoby mineralne podziemnego oceanu i rozpoczął się ponownie wiek prosperity dla planety. Ale zanim to nastąpiło mieszkańcy musieli przeżyć burzliwe losy planety zdani na własne siły.
Tak oto wysocy i smukli Pau stali się mieszkańcami równin, gdzie okiełznali siły wiatru, zaś Utai znaleźli dom wśród tuneli i jaskiń pod powierzchnią, gdzie udomowili najpierw dactilliony i wkrótce potem varactyle jako zwierzęta pociągowe. Zniknięcie wody z powierzchni zmusiło dumnych Pau do poszukiwania jej pod ziemią, a więc do nawiązania bliskich kontaktów z Utai. Wymiana maszyn napędzanych wiatrem za zwierzęta pociągowe dała początek współczesnej cywilizacji, stworzenia porządku społecznego, wybudowania miast i fabryk pod powierzchnią planety. Taką oto cywilizację, wykorzystującą kość, w tym i skamieniałą, w architekturze, gdyż drzewa na Utapau nie rosną, "odkryli" na nowo współcześni mieszkańcy Republiki. Podpisanie odpowiednich traktatów umożliwiło rozpoczęcie dochodowych operacji wydobycia surowców z podziemnego oceanu.
Społeczeństwo Utapau składa się z dwóch klas. Pau są przywódcami i zajmują się administracją, zaś Utai stworzyli warstwę robotników. Szczupli, o bladej, pomarszczonej, wysuszonej twarzy z ciemnymi oczami i ostrymi zębami w dwóch rzędach Pau, żywiący się surowym mięsem, ubierają się w długie szaty zakrywające całe ciało za wyjątkiem twarzy. Mniejsi Utai z szeroko rozstawionymi oczami preferują stroje bardziej praktyczne do wykonywanej pracy. To oni zajmują się wydobyciem surowców, hodowlą, aż po pilotowanie myśliwców, ale nie uskarżają się, taki wybrali styl życia. Wpływa na to zapewne ma dość krótki czas życia "Niskich", jak zwykli nazywać ich wyżsi bracia. Długowieczni Pau zaś przez wiele lat toczyli spory i walki o wyższość poszczególnych rodów. Ale gdy żyje się stulecia to co może być ważniejszego niż genealogia. Sprzyjało temu także odizolowanie poszczególnych skupisk mieszkańców. Mimo varactyli i dactillionów kontakty z powodów naturalnych musiały być ograniczone. Dopiero rozwój technologii, jej zakup spoza planety, zacieśnił kontakty pomiędzy miastami. Timon Medon stał się tym, któremu po latach walk udało się zjednoczyć ludność planety pod wspólnym rządem. Na czele Utapau stanęła rada największych rodów, stolicą zostało [[Pau City]], a społeczność zaczęła rozkwitać. Tak było do [[Wojny Klonów|Wojen Klonów]].
Ironicznie odosobnienie i neutralność planety stały się jej zgubą. [[Generał Grievous]] zdobył planetę, która mogła się bronić jedynie przy pomocy niewielkiej floty [[dreadnaught|dreadnoughtów]], flotylli [[myśliwiec|myśliwców]] [[Porax-38]] (P-38) pilotowanych przez Utai oraz niewielkich sił naziemnych Pau uzbrojonych w karabiny blasterowe [[Zenuti Arms]] [[HB-9]] i siły "powietrzne" dactillionów. Tutaj [[Separatyści]] postanowili zbudować tajne centrum dowodzenia. Po wymordowaniu rady ostatnim liderem Utapau został wpływowy administrator głównego portu kosmicznego w Pau City [[Tion Medon]], pełniący tę funkcję od ponad dwustu lat, bezpośredni potomek [[Timon Medon|Timona Medona]]. Na jego barki spadła odpowiedzialność za ludność. On to kazał ukryć myśliwce i stworzył zalążek sił partyzanckich, a przed Separatystami ugiął kolana. Jego pomocnikiem stał się [[Lampay Fay]] ze znamienitego rodu, który podpisał pierwsze międzyplanetarne umowy handlowe Utapau z Republiką. Separatyści w celu wzmocnienia sił obronnych planety oprócz osadzenia na górnych poziomach Pau City okrętu dowodzenia wypełnionego tysiącami różnorodnych droidów bojowych, uruchomiły lokalną produkcję uzbrojenia, w tym myśliwców [[Mankvim-814]].
Pod koniec Wojen Klonów, po bitwie nad [[Coruscant]], generał Grievous wraz z [[Rada Separatystów|Radą Separatystów]] przeniósł centrum dowodzenia na Utapau. Tutaj został wyśledzony po przechwyceniu poczty dyplomatycznej z Utapau przez dwóch żołnierzy [[Wielka Armia Republiki|Wielkiej Armii Republiki]], [[klon|klony]] [[ARC Null]], [[N-6]] i [[N-9]]. Mimo natychmiastowej reakcji [[Jedi]] i [[Wielki Kanclerz|Wielkiego Kanclerza]], Radzie Separatystów udało się umknąć. Dla Grievousa los nie był już tak łaskawy, zginął z ręki mistrza Jedi [[Obi-Wan Kenobi|Obi-Wana Kenobiego]], a droidy zostały pokonane przez dwie brygady wojsk Republiki i siły lokalne pod wodzą Tiona Medona. Radość ze zwycięstwa na Utapau nie trwała długo. Po wydaniu [[rozkaz 66|rozkazu 66]] i unieszkodliwieniu Obi-Wana, siły Republiki stały się siłami okupacyjnymi, a mieszkańcy planety znowu znaleźli się "w niewoli" stanu wojennego [[Imperium]]. Miłujący pokój Tion Medon został aresztowany. Tym razem nie udało się ukryć myśliwców i broni...

===Źródła===
:*''[[Star Wars Revenge of the Sith: The Visual Dictionary]]''
:*''[[Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith Illustrated Screenplay]]''
:*''[[Star Wars: Complete Locations]]''
:*''[[Star Wars Episode III: Revenge of the Sith" - nowelizacja]]''
:*''[[Star Wars Insider #84]]''
:*''[[Star Wars: Power of the Jedi - podręcznik źródłowy do RPG]]''
:*''[[Star Wars: The Ultimate Visual Guide]]''
:*''[[oficjalna strona Star Wars - databank]]''

Mustafar/Legendy

2006-08-05T02:03:42Z

Fault Fett:

Mustafar - planeta w [[Zewnętrzne Rubieże|Zewnętrznych Rubieżach]], w systemie Mustafar, 53 000 lat świetlnych od centrum galaktyki na [[Hydiańska trasa|Hydiańskiej trasie]]. Układ pojedynczej gwiazdy i trzech planet - skalistej Mustafar i dwóch gazowych olbrzymów [[Jestefad]] i [[Lefrani]]. Brak księżyców. Bliskość Jestefead powoduje ciągłe "próby" przechwycenia Mustafar jako własnego księżyca, czemu przeciwdziała Lefrani. Metaliczne jądro, płaszcz ze stopionej skały, eksplodująca, skalna skorupa. Populacja 20 tysięcy mieszkańców, brak wody powierzchniowej, 35% powierzchni zajmuje płynna lawa. "Piekło na ziemi", tak najkrócej można określić planetę. Bliskość gazowych olbrzymów, ich pól grawitacyjnych, powoduje wielką aktywność geologiczną, trzęsienia ziemi, ruchy skał, topienie, wypływy i erupcje lawy. Powierzchnia składa się głównie z obsydianowych gór poprzecinanych rzekami płynnej lawy ze wspaniałymi kataraktami. Niebo nad planetą zasnute jest czarnymi chmurami popiołów i dymu. Atmosfera niespokojna z termicznymi prądami i turbulencjami o sile cyklonu. Wpływ pola elektromagnetycznego Jestefead i aktywność geologiczna wywołują silne burze elektryczne powodujące ciągłe zakłócenia. Dlatego też wykorzystanie czujników i skanerów jest bardzo trudne, a lądowanie bez pomocy i naprowadzania z planety jest prawie niemożliwe. Wydawałoby się, że w tak trudnych warunkach powstanie życia, a życia inteligentnego jest prawie niemożliwe. Jednakże natura zawsze znajdzie sposób, tu w postaci stawonogów. Oczywiście przeżycie i rozwój na powierzchni jest niemożliwe. Za to w podziemnych jaskiniach, gdzie minimalne ilości wody są dostępne, rozwijały się różne formy mieszkańców Mustafar. To tu [[pchła lawowa]], nazwana tak przez przybyszów z zewnątrz, gdyż nazwy używanej przez tubylców nikt nie byłby w stanie wypowiedzieć, przechodzi swój cykl rozwojowy od larwy długości do jednego metra drążącej tunele i żywiącej się rozpuszczaną skałą po postać dorosłą, zwinnego stawonoga z sześcioma nogami, oczami za ochronnymi membranami i opancerzoną trąbką służącą do pobierania pokarmu ze stygnącej lawy. W czasie dalszego wzrostu pchła przechodzi wielokrotnie cykl wylinki i zrzuca zewnętrzny chitynowy pancerz, chroniący ją przed żarem, jednocześnie zmieniając środowisko na bliższe powierzchni. Tam mogąc się żywić miększymi skałami przeżywa swój cykl dorosły osiągając ponad 4 metry wysokości. To dzięki tym zwierzętom rozwinęło się życie inteligentne. Dzięki wykorzystaniu zrzucanych pancerzy pcheł, mieszkańcy Mustafar opuścili jaskinie i rozpoczęli poznawanie własnego świata, co doprowadziło do kontaktów z innymi grupami, rozwoju kultury, handlu, założenie pierwotnych osiedli. Ksenobiolodzy obecnie wyróżniają dwa gatunki [[Mustafarianie|Mustafarian]] pochodzące od stawonogów, uważane za pokrewne [[Kubaz|Kubazom]]. Odmiana północna to wysokie, ponad 2 metrowe, szczupłe istoty, które udomowiły pchły lawowe i używają ich jako wierzchowców do podróży i transportu, wykorzystując naturalne umiejętności wędrowania po zakrzepłej lawie i skoki dochodzące do 30 metrów. Odmiana południowa jest niższa i bardziej krępa z uwagi na rozwój w gorętszym klimacie. Obie odmiany są dwunożne, posiadają dwie kończyny górne, chodzą wyprostowane, pokryte są chitynowym egzoszkieletem, mają charakterystyczną trąbkę w miejsce nosa, ich metabolizm przyzwyczajony jest do małej ilości wody, a jednak bez izolacyjnych okryć i aparatów oddechowych nie mogą przebywać na powierzchni planety. Język przypomina brzęczenie owadów i jest nie do wyartykułowania przez humanoidy. Używają broni wykorzystującej efekty kinetyczne, gdyż naturalny pancerz uodparnia ich w znacznym stopniu na broń energetyczną. Przez wiele lat naturalna "tarcza" zakłóceń elektromagnetycznych uniemożliwiała spenetrowanie powierzchni z zewnątrz. Dopiero około trzystu lat przed [[Wojny Klonów|Wojnami Klonów]] statki zwiadowcze [[Unia Techniczna|Unii Technicznej]] zbadały powierzchnie i odkryły niezmierzone bogactwo metali w rzekach płynnej lawy. Po podpisaniu umowy z mieszkańcami rozpoczęto budowę kopalń i przetwórni. W zamian za technologie i narzędzia mieszkańcy pomogli w rozpoznaniu terenu pod przyszłe budowle, pomagali we wznoszeniu instalacji i pracują w otwartych kopalniach. Nigdy jednak nie odrzucili pcheł lawowych jako środka transportu kosztem pojazdów repulsorowych, dość zawodnych w ciężkich lokalnych warunkach. Lawę o temperaturze 800 stopni wydobywa się metodami ręcznymi z pomocą południowych Mustafarian i [[droid wydobywczy|droidów wydobywczych]] oraz wyrafinowanymi metodami elektromagnetycznymi z użyciem promieni ściągających przy pomocy specjalnych czerpaków. Przez wiele lat Mustafar była źródłem olbrzymich dochodów dla Unii, a jej "odizolowanie" zapewniało bezpieczeństwo operacjom wydobywczym. To także spowodowało, że w czasie Wojen Klonów Mustafar stało się idealną kryjówką i punktem dowodzenia [[Rada Separatystów|Rady Separatystów]]. Tu także nastąpił jej koniec, gdy na polecenie [[Lord Sidious|Lorda Sidiousa]] [[generał Grievous]] rozkazał ulokowanie rady na Mustafar. Przybycie [[Lord Vader|Lorda Vadera]] i wymordowanie przwódców [[Separatyści|Separatystów]], nazwane "wypadkiem przemysłowym" w wiadomościach [[Holonet|Holonetu]], spowodowało natychmiastowe zakończenie wojny. Tu także dopełnił się los mrocznego ucznia [[Imperator|Imperatora]] pokonanego przez [[Obi-Wan Kenobi|Obi-Wana Kenobiego]]. Przed śmiercią uratowało go przybycie [[Palpatine|Palpatina]] i odbudowa cybernetycznego ciała na [[Coruscant]]. Po wojnie planeta została prawie zapomniana. Znalazł tu schronienie uciekinier, inżynier, [[Geonosianin]] [[Gizor Dellso]], który nie poddał się siłom nowego [[Imperium]]. Wkrótce uruchomił ukrytą fabrykę [[droid bojowy|droidów bojowych]] i planował produkcję nowych [[myśliwiec|myśliwców]]. Imperator musiał wysłać siły elitarnego [[501 Legion|501 Legionu]] w celu zlikwidowania produkcji i ostatniego przedstawiciela oporu Separatystów. Mustafar jest znane także poprzez swe "produkty". Niestety nie udało się przenieść hodowli pcheł lawowych na inne planety z uwagi na specyficzny skład pokarmu, czyli skały Mustafar. Za to kryminalne podziemie rozwinęło handel larwami pcheł wykorzystywanymi do torturowania więźniów przy pomocy kwasowej wydzieliny rozpuszczającej skały. Innym produktem kojarzonym z planetą jest mustafariański miecz bandycki produkowany z metali wydobywanych na Mustafar.

===Źródła===
:*''[[Star Wars: Revenge of the Sith: The Visual Dictionary]]''
:*''[[Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith Illustrated Screenplay]]''
:*''[[Star Wars Complete Locations]]''
:*''[[Star Wars Episode III: Revenge of the Sith]]''
:*''[[Star Wars Insider #84]]''
:*''[[Star Wars Galaxies]]''