Co tam na Ossusie nowego? Czytaj na blogu!
Exogorth
Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.
|
|
| |
| Kosmiczny ślimak |
|---|
| Planeta pochodzenia: | Nieznana |
| Przeciętny wzrost: | Do 10 metrów |
| Kolor skóry: | Szary |
| Kolor oczu: | Brak |
Kosmiczne ślimaki - zwane exogorthami - to rodzaj mięczaków o krzemowej strukturze, występujących m.in. w okolicach pola asteroid otaczającego planetę Hoth. Stworzenia te, przystosowane do życia w kosmicznej próżni, rzadko osiągają wielkość przekraczającą 10 metrów, choć zdarzają się osobniki znacznie większe. Pierwsze wzmianki o nich datowane są na okres Starej Republiki, jednak do powszechnej świadomości społecznej wiedza o nich trafiła dużo później.
Spis treści |
Rys historyczny
W czasach Starej Republiki wobec braku konkretnych dowodów ślimaki uważano za stworzenia o charakterze legendarnym. Poważniejszym badaniom ślimak kosmiczny został poddany w czasach imperialnych. Wtedy też podejmowano pierwsze próby ich komercyjnej eksploatacji, jednak przemysł związany z przetwórstwem kosmicznych ślimaków rozwinął się dopiero w czasie nowej ery Jedi.[1]
Występowanie
Planeta pochodzenia ślimaka kosmicznego jest nieznana[1]. Występowanie różnych gatunków ślimaka kosmicznego odnotowano w obszarze pola asteroid otaczającego planetę Hoth[1], układu Cularin[1], sektora Tapani[1] i wielu innych częściach galaktyki[1]. Nie ma dowodów na występowanie ślimaków w otwartej przestrzeni kosmicznej, ani na powierzchni planet, ale niektórzy badacze uważają, że przeżycie ślimaków w takich warunkach jest możliwe[1].
Biologia
Nie ma dowodów, aby ślimaki takie posiadały tradycyjnie rozumiane narządy zmysłów (w postaci oczu i uszu). Mają one za to parę anten pozwalających na skanowanie przestrzeni otaczającej stwora.[1] Ślimaki poruszają się odpychając się od asteroid i szybując w kosmicznej próżni. Wytworzyły zmysł przestrzenny pozwalający na szacowanie trajektorii i prędkości każdego obiektu w otoczeniu.[1] Mają po 8 serc i 10 nerek.[1].
Skóra ślimaka co do odporności jest porównywana z durastalą. Jest odporna na ogień blasterów, a w przypadku większych osobników na ataki myśliwców i bombowców kosmicznych. Znacznie mniej odporne są takie wielkie ślimaki od wewnątrz: nawet strzał z pistoletu blasterowego jest dla nich odczuwalny.[1][1] Otwór gębowy ślimaka wyposażony jest w zęby wystarczająco mocne, by przegryzać kadłuby statków kosmicznych.[1]
Większość gatunków ślimaków kosmicznych nie poddaje się udomowieniu. Wyjątek stanowi gatunek zamieszkujący system Cularin, które nie tylko bywają udomowione, ale także poddają się tresurze.[1]
Ekologia
Ślimaki kosmiczne są wszystkożerne: żywią się głównie mynockami (inna krzemowa forma życia występująca w kosmosie), lecz także minerałami występującymi w asteroidach i różnymi rodzajami energii występującymi w kosmosie. Ich układ trawienny przystosowany jest do przyswajania materii nieorganicznej: możliwe jest nawet trawienie statków kosmicznych.[1]
Największe osobniki "ukorzeniają" się często w asteroidzie, którą zamieszkują i za pomocą swoich korzeni pobierają materię nieorganiczną.[1]
We wnętrzu dużych ślimaków istnieje atmosfera typu III, co oznacza, że możliwe jest tam przebywanie z użyciem aparatu tlenowego (nie jest jednak potrzebny specjalny kombinezon kosmiczny).[1] Niekiedy we wnętrzu (bliżej otworu gębowego, z dala od żołądka, aby uniknąć strawienia) tych stworzeń rozwijają się całe ekosystemy z mynockami i innymi zwierzętami jako pasożytami.[1]
Zastosowania
Ślimaki kosmiczne znalazły wiele zastosowań w gospodarce. Wykorzystuje się je w produkcji smarów i innych wyrobów przemysłu chemicznego.[1] Znajdują one także zastosowanie w przemyśle elektronicznym i kosmetycznym.[1]
Ze względu na wytrzymałość i elastyczność, skórę ślimaka można wykorzystać jako poszycie statku kosmicznego.[1] Niektóre układy planetarne stosują niewielkie ślimaki jako środek na ograniczenie populacji mynocków.[1][1] Przedsiębiorstwa górnicze eksploatujące zasoby asteroid próbowały stosować ślimaki do przecinania skał, jednak nie przyniosło to pożądanych efektów: ślimaki zjadały także cenne minerały, w których wydobyciu miały pomagać.[1]
Polowania na kosmiczne ślimaki prowadzono już w czasach Imperium.[1] Koszt pozyskania dużego osobnika sięga nawet 100 000 kredytów.[1]
Ciekawostki
- Projekt kosmicznego ślimaka na potrzeby produkcji filmu Imperium kontratakuje opracowali Ralph McQuarrie i Nilo Rodis-Jamero. Skonstruowana w ILM animatroniczna kukła miała wymiary 79 na 28 cm. Zbudowano również makietę wnętrza ślimaka.[1]
Przypisy
Źródła
- Knights of the Old Republic 18: Nights of Anger, Part 3 (Po raz pierwszy określony jako Exogorth)
- Tapani Sector Instant Adventures
- Imperium kontratakuje (Pierwsze pojawienie)
- Alien Anthology
- Ilustrowany przewodnik po rasach obcych istot wszechświata Gwiezdnych wojen
- Special Edition Star Wars Trilogy Sourcebook
- The Wildlife of Star Wars: A Field Guide
- Space slug w Star Wars Databank
- Cularin Space Slug na Wizards.com
