Druga Gwiazda Śmierci
|
|
|
 |
Być może w archiwach są braki.
Ten artykuł wymaga poszerzenia. Prosimy, rozbuduj go, korzystając z zaleceń edycyjnych i uwag zawartych w dyskusji. |
| Druga Gwiazda Śmierci |
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Producent: | Wydział Zaawansowanych Badań nad Uzbrojeniem[1] |
| Model: | Orbitalna Stacja Bojowa GS-2[1] |
| Skonstruowana: | 0 ABY — 4 ABY[2] |
| Zniszczona: | 4 ABY[2] |
| Specyfikacja techniczna | |
| Długość: | 200 km[1] |
| Szerokość: | 200 km[1] |
| Wysokość: | 200 km[1] |
| Hipernapęd: | Wyposażona (niekompletny)[3] |
| Osłony: | Wyposażona[2] |
| Kadłub: | Stal quadanium[3] |
| Uzbrojenie: |
|
| Załoga: | 637 835[5] |
| Pasażerowie: | 1 833 812[5] |
| Ładowność: | |
| Różne | |
| Region: | Zewnętrzne Rubieże[2] |
| Sektor: | Moddell[2] |
| Układ: | Endor[2] |
| Planeta: | |
| Rola: | |
| Dowódca: | Moff Tiaan Jerjerrod[5] |
| Znani właściciele: | Imperator Galaktyczny Sheev Palpatine[2] |
| Przynależność: | Imperium Galaktyczne[2] |
Druga Gwiazda Śmierci, nazywana oficjalnie Orbitalną Stacją Bojową GS-2 lub wedle kryptonimu Drugim Słońcem, była superbronią skonstruowaną przez Imperium Galaktyczne w celu ostatecznego pokonania rebeliantów. Jej budowa rozpoczęła się w 0 ABY, a zniszczona została w 4 ABY nim jeszcze konstrukcja została ukończona.
Charakterystyka
Główną bronią II Gwiazdy Śmierci był superlaser zasilany ogromnym kryształem kyber, który jednym strzałem mógł zniszczyć całą planetę czy też dosięgnąć krążowniki.[4] Średnica superbroni wynosiła 200 km.[1] Była więc większa od poprzedniczki i stanowiła prawie 3% wielkości lesistego księżyca Endora. Ponieważ stacja nie orbitowała, lecz stała nad księżycem nieruchomo, generator na jego powierzchni wytwarzał pole repulsorowe chroniące II Gwiazdę Śmierci przed grawitacją Endora. Z kolei grawitacja samej stacji powodowała trzęsienia ziemi, zaburzenie równowagi pływów i inne geologiczne anomalie na księżycu. Oprócz superlasera II Gwiazda Śmierci była uzbrojona w 15 000 ciężkich turbolaserów XX-9, 15 000 standardowych turbolaserów, 7500 dział laserowych i 5000 dział jonowych. W hangarach mieściły się tysiące TIE-ów różnego typu, promy i przygotowane do desantu maszyny kroczące AT-AT i AT-ST.[4] Czas ładownia turbolasera wynosił 3 minuty. Na pokładzie mieściło się 768 stanowisk promieni ściągających. Placówka posiadała 560 poziomów i była zdolna pomieścić na pokładzie 2 471 647 osób, w tym 637 835 członków załogi[5] i ponad milion żołnierzy stacjonujących w tamtejszych koszarach.[4]
Na pokładzie Drugiej Gwiazdy Śmierci znajdowała się sala tronowa imperatora, która stanowiła centrum dowodzenia i oficjalne miejsce sprawowania władzy Sheeva Palpatine'a.[4] Umieszczona była w leżącej na górze konstrukcji[1] bazie operacyjnej, która stanowiła stupiętrową wieżę izolacyjną otoczoną największym skupiskiem działek przeciwmyśliwskich o ulepszonej kontroli ognia. Innym ważnym punktem stacji była soczewka turbolasera, która skupiała pojedyncze promienie w jedną główną wiązkę o mocy zdolnej niszczyć planety. Nad nią umieszczony został mostek dowodzenia, który wzorowano na mostku z pierwszej Gwiazdy Śmierci. Wewnątrz panowała sztuczna grawitacja, podczas gdy na pokładach zewnętrznych kierowana była ku jądru superbroni, co umożliwiało załodze swobodne poruszanie się po jej terenie. Pokłady ułożone piętrowo miały grawitację skierowaną z północy na południe. Przez równik przechodził silnie opancerzony kanion składający się z ułożonych wgłębnie mniejszych kanałów i hangarów zabezpieczonych polem ochronnym, które utrzymywało atmosferę wewnątrz. W miejsce dwumetrowego portu szybu wentylacyjnego, który umożliwił rebeliantom zniszczenie pierwszej stacji, druga Gwiazda Śmierci została wyposażona w miliony przewodów rozpraszających o średnicy milimetra, uzupełnionych o awaryjne mechanizmy blokujące fale nadmiernego ciepła. Na niedługo przed zniszczeniem Gwiazdy Śmierci prace skupiały się na instalacji elementów zbiornika paliwowego oraz obwodowych jednostek motywatorów hipernapędu. Generatory repulsorowe były natomiast tymczasowe i znajdowały się w technicznych sektorach placówki. Pancerz zbudowany był ze stali quadanium.[3]
Historia
Budowa stacji
Po klęsce w bitwie o Yavin 4 i zniszczeniu I Gwiazdy Śmierci, imperator Sheev Palpatine nakazał budowę nowej stacji bojowej, by ostatecznie zdławić Rebelię. Pamiętając jednak pychę i nadmierną wiarę w potęgę Gwiazdy Śmierci takich osób jak Wilhuff Tarkin czy Conan Antonio Motti nakazał, by przy budowie drugiej stacji kierować się filozofią wielkiego generała Cassio Tagge, który nie lekceważył rebelianckiego zagrożenia.[6] W celu realizacji swojego planu imperator za pośrednictwem swoich agentów sabotował konwoje z dostawami, by opóźnić budowę i sprawić wrażenie, że placówka jest odsłonięta na atak. Po zniszczeniu rebelii Palpatine miał zamiar nałożyć na sympatyzujące z nimi światy: Chandrilę i Kalamar, blokadę planetarną aż do czasu ukończenia budowy stacji.[3]
Za zbudowanie Drugiej Gwiazdy Śmierci odpowiadał ten sam inżynier, który był odpowiedzialny za słaby punkt pierwszej stacji. Imperator stracił mężczyznę po bitwie o Yavin, lecz następnie sklonował go i rozkazał stworzyć drugi projekt, pozbawiony wcześniejszej usterki.[5] Producentem stacji był natomiast Wydział Zaawansowanych Badań nad Uzbrojeniem.[1] Pierwszy etap budowy obejmował połączenie elementów niezbędnych do zbudowania głównego rdzenia reaktora, który mierzył mniej więcej jedną dziesiątą średnicy całej konstrukcji. Przez rdzeń przechodziła olbrzymia cylindryczna kolumna polarna służąca do dystrybucji energii i stabilizacji systemu obrotowego Gwiazdy Śmierci. Od obwodu stacji poprowadzone zostały cztery szyby reaktora zginające się w pięciu miejscach pod kątem 15 stopni. 2 z nich łączyły się z równikiem. Wokół rdzenia umieszczone zostały panele kondensatorów. Następnie do kolumny polarnej i czterech szybów reaktora dodano szyby pomocnicze i stworzono wyposażoną w stacje dokowania okolicę równikową, która opasała stację. Zainstalowane tam silniki manewrowe odpowiedzialne były za obracanie się całej sfery. Kolejnym etapem budowy było rozpoczęcie prac nad główną bronią Gwiazdy Śmierci. Plan imperatora Palpatine'a od początku zakładał zostawienie części konstrukcji nieukończonej, aby projekt sprawiał wrażenie niesprawnego, o czym wiedzieli jedynie Darth Vader i kilku jego doradców. Przy budowie konstrukcji skorzystano z doświadczenia nabytego przy tworzeniu pierwszej Gwiadzy Śmierci i zdecydowano się na udostępnienie powierzchni roboczej maksymalnej liczbie outreplikujących się droidów konstrukcyjnych oraz spawalniczych. Ich pracę nadzorowali robotnicy.[3]
Podczas budowy stacji wprowadzono szereg zabezpieczeń mających zachować tajność całego projektu. Cały personel przydzielony do prac na pokładzie obiektu był odcięty od większości kanałów HoloNetu. Ponadto wszyscy od techników po oficerów byli przydzieleni do placówki na cały czas trwania projektu. Nikt z nich nie opuszczał pokładu, ani nie otrzymywał dodatkowych poleceń. Część pracowników przybyła na Gwiazdę Śmierci z całymi rodzinami. Dbano również o tajność komunikacji, więc wszystkie wychodzące i przychodzące transmisje musiałby być zaakceptowane, odnotowane i zabezpieczone unikalnym kodem, który zmieniał się dwa razy dziennie. Każda łączność z pominięciem protokołu bezpieczeństwa była automatycznie odnotowywana i namierzana. Całe zaopatrzenie było dostarczane na pokład stacji z użyciem skrzynek kontaktowych i dowożone do zabezpieczonych miejsc, a potem odbierane przez personel i transportowane do magazynów, dzięki czemu żaden z odpowiedzialnych za zaopatrzenie pilotów nie znał punktu docelowego ładunków. Zatrudniali również specjalny personel odpowiedzialny za bezpieczeństwo wewnętrzne, w tym droidy inwigilacyjne i inne środki zapobiegawcze. Załodze oferowano nagrody w zamian za wykrycie wszelkich naruszeń w dowolnym zakresie, od kwestii higienicznych, aż po poważniejsze sprawy, dzięki czemu pracownicy wzajemnie patrzyli sobie na ręce.[7]
Dezercja Jona Meltona
Dowódcą Drugiej Gwiazdy Śmierci został moff Tiaan Jerjerrod, który nadzorował ją na etapie budowy u boku swojego adiutanta, porucznika Jona Meltona. Z czasem prace złapały niewielkie opóźnienia, co zdaniem Jerjerroda było zrozumiałe przy tak olbrzymiej skali projektu. W roku 3 ABY po ataku Sojuszu Rebeliantów na Bar'leth z woli imperatora Palpatine'a major Sharin z IBB przeprowadziła kontrole kluczowych placówek Imperium, w tym Drugiej Gwiazdy Śmierci. Po sprawdzeniu systemów bezpieczeństwa odniosła pozytywne wrażenie i opuściła stację na pokładzie promu Scopium, gdzie ukrył się współpracujący ze Szkarłatnym Świtem porucznik Melton i jego żona Bevelyn. Zdecydowali przyłączyć się do Szkarłatnego Świtu i w związku z planem Qi'ry zabili Sharin, aby opuścić stację jej promem z zamiarem przekazania zdobytych informacji Sojuszowi Rebeliantów.[7] Ich podstęp został wykryty, lecz wysłane za nimi myśliwce nie zdołały dogonić ich przed skokiem w nadprzestrzeń.[8]
Zniszczenie stacji
Palpatine zaplanował zwabienie Sojuszu w pułapkę. Podsunął bothańskiemu wywiadowi fałszywe dane jakoby superlaser Gwiazdy Śmierci jeszcze nie działał, choć w rzeczywistości miał być już w pełni sprawny. Jednak prace budowlane pod nadzorem moffa Jerjerroda miały opóźnienia i imperator wysłał Vadera, by dopilnował dotrzymania terminów. Jego uczeń wykonał zadanie. Plan Palpatine'a polegał na zwabieniu floty Sojuszu do ataku na Gwiazdę Śmierci, co miało być poprzedzone próbą zniszczenia przez rebelianckich komandosów generatora pól ochronnych stacji na Endorze. Tam miał na nich czekać doborowy oddział szturmowców. Jednocześnie możliwość ucieczki flocie Sojuszu miała zablokować Eskadra Śmierci. Ostatecznie jednak plan imperatora się nie udał, gdyż dzięki niespodziewanej pomocy Ewoków oddziałowi Hana Solo udało się wysadzić generator osłon, a Luke Skywalker nie przeszedł na ciemną stronę. Palpatine próbował zabić młodego Jedi, ale Vader wrócił na jasną stronę i zabił Sidiousa wrzucając go do reaktora superbroni. Następnie myśliwce Rebelii dotarły do rdzenia reaktora i go zniszczyły powodując eksplozję całej stacji bojowej.[9]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Encyklopedia myśliwców i innych pojazdów
- ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 Powrót Jedi
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Star Wars: Lokacje
- ↑ 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 Kompendium Star Wars
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Absolutnie wszystko, co musisz wiedzieć
- ↑ Darth Vader (Marvel 2015)
- ↑ 7,0 7,1 Star Wars 26: Droga do zwycięstwa
- ↑ Star Wars 27: Dobrzy ludzie
- ↑ Powrót Jedi
Źródła
- Darth Vader: Vader (Tylko wspomniana)
- Star Wars 26: Droga do zwycięstwa (Pierwszy raz zidentyfikowana jako Drugie Słońce)
- Star Wars 27: Dobrzy ludzie
- Star Wars 28: Rachunek strat (Tylko wspomniana)
- Ruchomy cel: Przygody księżniczki Lei (Tylko wspomniana)
- Powrót Jedi (Pierwsze pojawienie)
- Skywalker. Odrodzenie (Ruiny)
- Kompendium Star Wars
- Absolutnie wszystko, co musisz wiedzieć
- Star Wars: Lokacje
- Encyklopedia myśliwców i innych pojazdów (Pierwszy raz zidentyfikowana jako Orbitalna Stacja Bojowa GS-2)
Death Star II w Databanku
