Zapraszamy na kanał Biblioteki Ossus na YouTube!


Flota Sojuszu Rebeliantów

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania



Flota Sojuszu Rebeliantów była siłami zbrojnymi, które Sojusz dla Przywrócenia Republiki wykorzystywał do walk w przestrzeni kosmicznej podczas galaktycznej wojny domowej.

Historia

Zanim został założony Sojusz dla Przywrócenia Republiki, buntownicy przeciwko Imperium byli zrzeszeni w sieć komórek, która stopniowo przez lata gromadziła siły zdolne zagrozić wojskom imperialnym i prowadząc działania na coraz większą skalę. W roku 2 BBY udało się utworzyć jednolitą strukturę militarną, która z czasem utworzyła również silne struktury rządowe. Wtedy to floty z poszczególnych komórek połączyły się nad Dantooine dając oficjalny początek Sojuszowi dla Przywrócenia Republiki i jego flocie.[1] Ów Sojusz za cel postawił sobie obalenie rządów Imperium Galaktycznego, które odznaczało się okrucieństwem i tyranią. Jego flota złożona była z ochotniczych i zdobytych okrętów oraz myśliwców, które były sekretnie dostarczane Rebelii przez sympatyzujące z nią firmy jak na przykład Incom Corporation. Ponieważ Sojuszu Rebeliantów nie było stać na flotę krążowników wystarczająco liczną do równorzędnej walki z gwiezdnymi niszczycielami, kluczową rolę w wojnie z Imperium musiały odegrać myśliwce jakościowo przewyższające imperialne odpowiedniki.[2]

Pierwszą znaną wielką potyczką w której flota Sojuszu Rebeliantów wzięła udział była bitwa o Scarif podczas której rebelianci zdobyli plany Gwiazdy Śmierci. W tym ataku wzięły udział okręty, których dowódcy nie załamali się po usłyszeniu wieści o potędze imperialnej superbroni. Wyruszyły one z Bazy Jeden na Yavinie 4. Podczas bitwy o Scarif rebelianckie okręty zdołały zniszczyć dwa gwiezdne niszczyciele typu Imperial-I, lecz flota Sojuszu również poniosła zauważalne straty.[3] Następstwem bitwy o Scarif była bitwa o Yavin w której do walki zostały rzucone jedynie myśliwce typu X-wing oraz Y-wing, gdyż tylko takie jednostki mogły się prześliznąć przez osłony Gwiazdy Śmierci. Atak zakończył się sukcesem i stacja bojowa Imperium została zniszczona przez Luke'a Skywalkera pilotującego X-winga.[4] Ponieważ Imperium znało już lokalizację bazy na Yavinie 4, cała flota Rebelii, która tam stacjonowała musiała zostać ewakuowana następnego dnia.[5] Odtąd utrzymanie floty w ciągłym ruchu stanowiło priorytet dowództwa Sojuszu na czele z kanclerz Mon Mothmą do czasu znalezienia nowej bazy operacyjnej. Pomimo tego rebelianci wykorzystywali przewagę zdobytą w wyniku sukcesu nad Yavinem i przeprowadzili kilka ataków na inne imperialne cele. Należały do nich między innymi zbombardowanie stoczni nad Kuat oraz bazy zaopatrzeniowej na Imdaar.[6] W tym okresie flota Sojuszu jedynie przejściowo stacjonowała w kilku wybranych systemach. Do jednego z nich należał układ Pantora.[7]

Na fali sukcesu nad Yavinem dowództwo Sojuszu w 2 ABY postanowiło się w końcu podjąć śmiałej próby zdobycia Środkowych Rubieży. W kampanię zostało zaangażowanych tysiące statków. W początkowej fazie wojska planetarne torowały drogę flocie, która po serii wielu zwycięstw i porażek zdołała zdobyć kilka planet. Jednak po dziewięciu miesiącach dowództwo Rebelii uznało, że flota jest zbyt mocno rozproszona, straty wysokie, a postępów brakuje i podjęło decyzję o odwrocie. Wtedy rebelianckie okręty musiały bronić świeżo zdobytych terenów. Ostatecznie kampania skończyła się niepowodzeniem dla Sojuszu Rebeliantów, który utrzymał jedynie kilka planet na granicy Środkowych i Zewnętrznych Rubieży.[8] W 3 ABY Rebelii udało się w końcu założyć nową bazę na Hoth, jednak buntownicy nie zagościli w niej na długo, gdyż już po miesiącu została ona wykryta przez Imperium,[9] które przypuściło skuteczny atak i zdobyło placówkę z której trzeba było ewakuować sprzęt i personel na transportowcach GR-75.[10] Jednak tym razem poszukiwania nowej bazy nie trwały tak długo i w 4 ABY na nienazwanej planecie o numerze 5251977 powstała kolejna prowizoryczna placówka Sojuszu. Jednak tym razem trzeba było zbudować o wiele większe hangary, gdyż przez ostatnie 2 miesiące flota Rebelii podwoiła swoją liczebność.[9]

Gdy dowództwo Sojuszu Rebeliantów dowiedziało się o budowie nowej Gwiazdy Śmierci, postanowiło zebrać siły na decydujący atak, który miał przesądzić o losach galaktycznej wojny domowej. W tym celu najpierw nastąpiła koncentracja floty rebeliantów nad kontrolowanym przez nich Sullustem, skąd następnie udała się nad Endor, gdzie okręty Rebelii wpadły w zastawioną przez imperatora pułapkę i musiały stoczyć bitwę z doborową flotą Imperium zwaną Eskadrą Śmierci. Ostatecznie flota Sojuszu pod dowództwem admirała Giala Ackbara nad Endorem odniosła całkowite zwycięstwo. Zostały zniszczone Gwiazda Śmierci i superniszczyciel Executor oraz wiele innych gwiezdnych niszczycieli. Zwycięstwo nad Endorem stanowiło przełom w wojnie, gdyż zginęły dwie najważniejsze osoby w Imperium - imperator Sheev Palpatine oraz Darth Vader, a także najwyżsi oficerowie imperialnej floty. Spowodowało to całkowity paraliż Imperium.[11] Od tego momentu Sojusz przeszedł do ofensywy i zaczął wyzwalanie galaktyki spod imperialnego jarzma. Flocie Rebelii udał się międy innymi zdobyć Malastare[12] oraz ocalić Naboo przed zagładą.[13] Po tych wydarzeniach Sojusz dla Przywrócenia Republiki został przekształcony w Nową Republikę i okręty dotychczas służące dla Rebelii trafiły na wyposażenie floty nowo ustanowionego rządu.

Wyposażenie

Okręty

Myśliwce

Organizacja

Flota Sojuszu jak przystało na pospolite ruszenie była zbieraniną różnorakich okrętów - złożona była ze statków dostarczonych Rebelii przez planety, które postanowiły zbuntować się przeciw Imperium, poprzez pro-rebelianckich senatorów lub firmy, które postanowiły wesprzeć Sojusz Rebeliantów. Trzon siły bojowej tej floty stanowiły krążowniki kalamariańskie, które trafiły na wyposażenie dzięki rasie Kalamarian, która była jedną z najmocniej popierających sprawę Rebelii. Z niej właśnie wywodzili się najsłynniejsi admirałowie Sojuszu jak Raddus czy Gial Ackbar. Jedynie krążowniki kalamariańskie były w stanie nawiązywać równorzędną walkę z gwiezdnymi niszczycielami typu Imperial. Wsparcia udzielały im fregaty EF76 Nebulon-B bedące drugie w kolejności pod względem siły oraz korwety CR90 i Hammerhead. Te okręty były w stanie walczyć z krążownikami typu Arquitens. Do transportu wykorzystywano GR-75. Oprócz nich flotę Sojuszu stanowiło także wiele prywatnych frachtowców, które były dostarczane samodzielnie poprzez dołączające do Rebelii załogi. W sytuacji Sojuszu każdy statek był mile widziany na wyposażeniu floty.

Przypisy

Źródła






Poczytaj o Gwiezdnych wojnach na Star Wars Extreme!