Co tam na Ossusie nowego? Czytaj na blogu!

Mandaloriańska zbroja

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.

Ten artykuł dotyczy przedmiotu. Zobacz też: powieść o takim tytule.

Nie. Zostaw ich mnie. Sam się z nimi rozprawię.

Ktoś właśnie przeprowadza gruntowną edycję tego artykułu.

Aby zapobiec konfliktom edycji inni użytkownicy proszeni są o niedokonywanie w nim zmian do czasu usunięcia tego komunikatu lub skontaktowanie się z Archiwistą:Immo

Mandaloriańska zbroja była najbardziej charakterystyczny elementem mandaloriańskiej tożsamości, efektem doskonalenia przez tysiąclecia sztuki wojennej. Choć pozornie zdawała się być jedynie ochronnym strojem, w rzeczywistości była dla wojownika czymś więcej: „przedłużeniem” jego umiejętności, oznaką tożsamości oraz wszystkich cech wojownika, które ten chciał wyeksponować. Często też pancerz składał się z elementów zbroi przodków bądź przyjaciół, których pamięć była kultywowana przez noszenie tych fragmentów.

Spis treści

1 Cechy
- 1.1 Ogólny wygląd
- 1.2 Wytrzymałość
2 Elementy
3 Źródła

Cechy

Ogólny wygląd

Jeden z wariantów zbroi mandaloriańskiej z czasów schyłku Republiki, pozbawiony kolorystyki, noszony przez Jango Fetta.

Nie ma dwóch takich samych pancerzy, choć niektóre zewnętrznie nie różnią się od siebie. Regularni Mandalorianie malowali je w niewiele różniące się od siebie kolory (Neo-Konkwistadorzy używali regularnego kodu kolorów, u Superkomandosów i Protektorów najczęściej występowała zieleń, żółć, pomarańcz i czerwień). Wśród mniejszości Mandalorian czasem malowania bywały bardziej złożone: pojawiały się kolory oraz wzory odpowiadające jej właścicielowi, zwłaszcza, gdy był członkiem specjalnego oddziału lub miał wysoką rangę w wewnętrznej hierarchii Mandalorian. Niektóre kolory miały znaczenie symboliczne i odnosiły się do określonych wartości:

Czerwień - uhonorowanie ojca
Czerń - sprawiedliwość
Złoty - zemsta
Zieleń - obowiązek
Niebieski - niezawodność
Pomarańcz - żądza życia
Szarość - opłakiwanie utraconej miłości

Wytrzymałość

Powszechnie uważana za jeden z najlepszych pancerzy osobistych w galaktyce, mandaloriańska zbroja była w stanie znieść ataki fizyczne i energetyczne. Z racji wykonania z żelaza mandaloriańskiego (beskaru), wytrzymywała również uderzenia miecz świetlny. nawet słabsza wersja zbroi mogła znieść również temperaturę płonącego paliwa, rozmaite kwasy (m.in. kwas żołądkowy Sarlacca), i była szczelna na tyle, by wytrzymać w próżni kosmosu lub pomieszczeniu wypełnionym gazem bojowym.

Elementy

Strój pod pancerzem

Zbroi Mandalorianie nie zakładali na gołe ciało. Pod płytami pancerza nosili skafandry (kute), które, choć niepozorne, same w sobie były potężną ochroną dla wojownika. Typowy skafander zapewniał ochronę przed substancjami żrącymi, energią, a nawet przed gwałtownymi dekompresjami. Na ogół dopasowany do indywidualnych potrzeb Wojownika, który go nosił, dopasowany był kolorem do barw pancerza.

Na skafander zakładano różnego rodzaju dodatkowe zabezpieczenia - najczęściej kaftany bądź kamizelki przeciwodłamkowe, utwardzane kopozytowymi plastoidami lub beskarem, z wierzchu zaś powlekane impregnowanymi materiałami lub skórą.

Stosowano rozmaite buty, ale niemal zawsze były to opancerzone buty wojskowe, wodoodporne, kwasoodporne i szczelne. Wyposażone częstokroć w wysuwane kolce i elementy pancerza i sprawdzały się na każdym podłożu.

Hełm

Hełm mandaloriański (buy'ce) znany jest przede wszystkim ze swego charakterystycznego wizjera. Wyglądem nawiązuje on do starszych hełmów, a one wzięły swój charakter od twarzy Taungów, twórców organizacji Mandalorian. Dobrze wyposażony hełm posiadał elementy takie, jak:

Płytka wizyjna nowoczesnego hełmu wyposażona jest w wewnętrzny dalmierz i wyświetlacz sprzężony z bronią, pokazujący trajektorię strzału i odległość od celu, śledzący ponadto cele w promieniu 360 stopni i wyświetlający dane. Elektroniczna lornetka powiększająca do pięćdziesiąt razy to drugi popularny element płytki wizyjnej.
Składany dalmierz mylony przez laików z anteną komunikacyjną, opuszczany na poziom wzroku, ułatwiający odpalanie pocisków z plecaka bądź z rozmaitych wyrzutni, ponadto śledzący nawet do trzydziestu celów równocześnie, wraz z komputerem ustalał priorytety celu.
Zestaw łączności nadający na standardowych częstotliwościach, szyfrujący informacje. Mógł także być sprzężony z obwodem podporządkowania odpowiedniego statku, dzięki czemu może go przywołać, nawet z odległości pięćdziesięciu kilometrów.
Antena szerokopasmowa do komunikacji z oddziałem, w niektórych przypadkach zdolna do wychwytywania transmisji komunikatorowych i podprzestrzennych, posiadała często możliwość rozszyfrowania zakodowanych informacji.
Czujniki

— optyczne, które zapewniały obraz tego, co znajduje się w promieniu 360 stopni; dodatkowe czujniki czujniki podczerwieni dysponowały stukrotnym powiększeniem, mogąc śledzić cieplną charakterystykę celów

— dźwiękowe, które wykrywały szept nawet z odległości stu metrów

— ruchu, które potrafiły wykryć najlżejsze poruszenie w promieniu stu metrów

Zestaw podtrzymujący życie z mechanizmem uszczelniającym wyposażonym w filtry zanieczyszczeń i toksyn oraz w wewnętrzny zbiornik zapewniającym zapas powietrza na dwie godziny. Dodatkowo czasem instalowało się wysuwaną słomkę z filtrem, idealną do picia napojów bez zdejmowania hełmu.
Komputer sterowania głosem, który pozwalał za pomocą głosu sterować wszelkim uzbrojeniem i wyposażeniem zbroi i przywoływać pojazdy.

Elementy pancerza

Całość wykonywana była z żelaza mandaloriańskiego, czasem powleczona plastoidami. W wypadku zbroi Boby Fetta, pancerz był w całości wykonany ze wzmacnianych plastoidów, które zostały zastąpione beskarem dopiero, gdy Fett przyjął tytuł Mandalora.

Pancerz składał się z:

Płyty klatki piersiowej i obojczyka; pięć płyt – po dwie piersiowe, przeponowa, niewielka płytka mostkowa i obojczykowa, zapewniają ochronę przed bronią na pociski konwencjonalne, strzałkami, odłamkami, bronią energetyczną, sieczną, a nawet, na pewien czas, przed mieczem świetlnym. Na prawej płycie piersiowej każdy Superkomandos i Protektor umieszczał swój znak klanowy (aliik).
Naramienniki uzupełniające ochronę przed pociskami kinetycznymi i energetycznymi, ponadto stanowiły ważną część zbroi, bowiem to na lewym naramienniku każdy nowoczesny Mandalorianin umieszczał godło Kyr'bes, w wersji standardowej bądź stylizowanej.
Osłona bioder i krocza, na której umieszczano pas z zasobnikami i ładownicami, sakwy, a także w wypadku Wędrownych Protektorów, wstęga honorowa
Osłony przedramion, które pełniły, poza funkcjami czysto obronnymi, rolę platformy dla głównego po broni ręcznej uzbrojenia Mandalorianina: wysuwanych ostrzy (do walki wręcz, wspinaczki lub przedzierania się przez niekorzystny teren. Najczęściej, ostrza przyjmowały postać sztyletu wysuwanego na wprost (niczym staromodny nóż sprężynowy), brzeszczotu złożonego z kilku pomniejszych ostrzy rozsuwających się w dół, albo rozkładanych kolców), a także miotaczy strzałek (zatrutych bądź paraliżujących), wyrzutni pocisków (Kelvarek Consolidated Arms MM9 była najczęściej wybierana), wbudowanych blasterów i miotaczy ognia, miotacz linek z kotwiczkami do krępowania przeciwników lub wspinaczki i wielu innych broni.
Nakolanniki, jedna z najszybciej zużywających się części pancerza, zarazem stanowiąc „platformę” dla ukrytej broni: wyrzutni strzałek
Nagolenniki

Dodatki

Niektórzy Mandalorianie wyposażali swe zbroje w dodatkowe elementy, takie jak stałe kolce lub ostrza, dodatkowe czujniki i systemy komunikacji czy plecaki odrzutowe.