Co tam na Ossusie nowego? Czytaj na blogu!

Wojny mandaloriańskie

Z Biblioteki Ossus, polskiej encyklopedii ''Gwiezdnych wojen''.

Wojny mandaloriańskie

Początek	3976 BBY^[1]^[1]
Koniec	3960 BBY
Miejsce	Zewnętrzne Rubieże Środkowe Rubieże Wewnętrzne Rubieże Światy Jądra Nieznane Regiony
Wynik	Zwycięstwo Republiki Galaktycznej
Skutki	Rozbrojenie i rozpad mandaloriańskich klanów

Strony
Mandaloriańscy Neo-Konkwistadorzy	Republika Galaktyczna Rewanżyści
Dowódcy
Mandalor Ostateczny Cassus Fett Rohlan Dyre Canderous Ordo	Revan Malak Wygnana Jedi Admirał Saul Karath Admirał Noma Sommos Admirał Jimas Veltraa Mon Halan Generał Derred

Bitwy

Wojny mandaloriańskie to nazwa konfliktu zbrojnego trwającego w latach 3976 - 3960 BBY. Walki toczyły się najpierw między Mandalorianami a wojskami poszczególnych podbijanych nacji, a od 3965 BBY także wojskami Republiki Galaktycznej wspieranymi przez część rycerzy Jedi. Otwarta inwazja Mandalorian na terytoria Republiki nastąpiła w roku 3963 BBY.

Wybuchły one jako efekt serii ataków Mandalorian na kolejne światy położone w zasięgu ich działania. Republika z początku odmawiała angażowania się w "lokalne konflikty", co pozwoliło Mandalorianom na zgromadzenie sił zdolnych zagrozić rządowi galaktycznemu.

Konflikt rozszerzał się i wkrótce republikańskie siły zbrojne znalazły się w coraz bardziej rozpaczliwej defensywie, wycofując się z kolejnych planet. Ze strony cywilów, żołnierzy oraz rycerzy Jedi zaczęły pojawiać się głosy o konieczności włączenia Zakonu do działań wojennych. Jednak mimo takich wystąpień, Rada Jedi nie zezwoliła na udział członków Zakonu w walkach.

Z zakazu tego wyłamała się część rycerzy zebrana wokół Revana. Byli w niej między innymi Malak oraz postać nazwana później Wygnaną Jedi. We współpracy z regularnymi oddziałami wojskowymi - zazwyczaj dowodząc nimi - zdołali oni odeprzeć atak Mandalorian, a następnie rozbić ich główne siły w bitwie o Malachor V. Działania wojenne i towarzyszące im masakry sprawiły jednak, że większość z biorących w nich udział Jedi przeszło na ciemną stronę Mocy i wraz z Revanem, który przyjął tytuł Mrocznego Lorda Sithów, zwróciło się przeciw Republice. Już wkrótce w galaktyce rozgorzał z tego powodu kolejny konflikt - wojna domowa Jedi.

Historia

Geneza

Wojny mandaloriańskie to konflikt mający genezę w ostatnich dniach wielkiej wojny Sithów. Wtedy to Mandalor Nieposkromiony zginął na Dxun, a grupa jego żołnierzy odnalazła jego ciało. Jeden z nich przywdział maskę dawnego lidera, nazwał się Mandalorem Ostatecznym i zaczął wielkie przegrupowanie wojsk, które trwało przez 20 lat.

Przez te lata Republika i Zakon Jedi powoli się odbudowywały. Były to czasy pokoju i dobrobytu, mimo świeżej pamięci po wielkiej wojnie Sithów. Nikt nie spodziewał się, że w tajemnicy odbudowywana jest inna armia, by jeszcze raz uderzyć na Republikę w poszukiwaniu chwały. Mandalor wiedział jednak że siły Taungów, czyli oryginalnych Mandalorian, są minimalne. Musiał szukać rekrutów u innych ras. Propozycja dołączenia do wielkiej armii spotkała się z aprobatą wielu najemników, którzy niezwłocznie przylecieli na Dxun.

Mandalorianie wierzyli, że to jeszcze nie koniec walk i "Wielka Ostateczna Bitwa" cały czas na nich czeka. Niewielu wiedziało, że Mandalor w rzeczywistości skontaktował się z Prawdziwymi Sithami, z którymi chciał pokonać ich wspólnego wroga.

Ataki w Nieznanych Regionach (3976 - 3966 BBY)

Jednocześnie wiedział, że aktualnie nie jest gotów zaatakować Republikę bezpośrednio. Dlatego więc przez kilka lat sprawdzał systemy obronne Galaktycznego Rządu, atakując planety graniczne i poszczególne instalacje obronne. W ciągu dziesięciu lat Mandalorianie zajęli teren większy niż ówczesne Przestworza Huttów.

W 3973 roku BBY na drodze Mandalorian stanęła planeta Cathar. Wywodził się z niej lud, do których należeli Sylvar, Crado, a także przyszła padawanka Juhani. Cassus Fett, zastępca Mandalora, zaproponował swemu panu urządzić rzeź na planecie z racji udziału jej mieszkańców w wielkiej wojnie Sithów po stronie Republiki. Mandalor zgodził się na atak. Ogromna ilość mieszkańców tej planety została wymordowana, skazując ją niemalże na wymarcie. Atak ten w przyszłości będzie miał ogromny wpływ na przebieg wojny.

Republika, monitorująca ataki Mandalorian, postanowiła nie angażować się w walki. Ostatnia wojna była dla niej zbyt świeża i dowódcy nie palili się do kolejnych walk. Z każdą podbitą planetą Mandalorianie zyskiwali albo nowych niewolników, albo nowych żołnierzy wraz z technologią. Armia rosła coraz szybciej, aż do momentu, gdy ilość żołnierzy w czasie wielkiej wojny Sithów była ledwie cieniem w stosunku do obecnego stanu wojsk.

Zaostrzenie walk (3966 – 3964 BBY)

Ataki Mandalorian trwały w najlepsze, kiedy zaczęli atakować Vanquo, Suurję, Jebble i Tarnith. Były one światami zaopatrzeniowymi dla planety-miasta Taris, ważnego punktu w tej części galaktyki. Senat działał szybko. Przyłączył Taris do Republiki i wysłał tam ogromną flotę, mającą na celu chronić ten sektor. Przez kolejny rok sektor znajdował się pod oblężeniem. Był to początek prawdziwej wojny z Mandalorianami, mimo tego że nikt tego oficjalnie nie zatwierdził. Mandalorianie poprowadzili nagłe ataki z zaskoczenia na konwoje z zaopatrzeniem, co doprowadziło do rozproszenia floty Republiki. Wtedy też uderzyli na Taris, którą przejęli w jeden dzień. Rozpoczęła się prawdziwa wojna, w którą zostali zaangażowani wszyscy żołnierze Republiki.

Temu wszystkiemu biernie przyglądała się niedawno uformowana Rada Jedi ze swej nowej Świątyni na Coruscant, która stanowiła centrum Zakonu po upadku starego Prakseum na Ossusie. Rada odmawiała brania udziału w walkach z powodu całunu ciemnej strony jaki im towarzyszył, lecz pewien rycerz Jedi, znany powszechnie pod pseudonimem Rewanżysta, postanowił sam wziąć sprawy w swoje ręce. Zebrał swych przyjaciół Jedi i razem uformowali drużynę Rewanżystów, która wspomagała walki w Zewnętrznych Rubieżach. Pierwszym Jedi, który dołączył do Rewanżysty, był Alek "Squint" Squinquargesimus. Grupa ta sabotowała akcje Mandalorian i wspomagała Republikę jak tylko potrafiła.

Masakra padawanów na Taris

W czasie wojny działała grupa konsulów Jedi, którzy szukali obecności Sithów za Mandalorianami i ich ewentualnym powrotem po ostatniej wojnie. Przewodziła nimi Krynda Draay. Czuła się winna za śmierć swego męża, gdyż nie przewidziała powstania Ulica Qel-Dromy i Exara Kuna. W cztery lata po zakończeniu wielkiej wojny Sithów, Krynda została wyznaczona do wytrenowania nowej grupy Wizjonerów, którzy wyginęli na Ossusie. Ci Jedi stali się Pierwszym Kręgiem, mającym na celu wykryć obecność Sithów. Ich strażnikiem został Lucien Draay.

Stacjonowali na Taris, gdzie na kilka dni przed jego przejęciem przez Mandalorian doświadczyli wizji, w której któryś z ich padawanów stawał się nowym lordem Sithów. Nie było odwrotu. Zebrali wszystkich padawanów w Sali i - pod pretekstem pasowania ich na rycerzy - wymordowali ich. Przetrwał jedynie Zayne Carrick, który spóźnił się na ceremonię. Uciekł swym mistrzom, stając się jedną z najbardziej poszukiwanych istot w galaktyce.

Inwazja (3963 BBY)

Wraz z przejęciem Taris, na galaktykę uderzyła przeogromna armada Mandalorian, która niszczyła wszystko po drodze. Republika wypowiedziała wojnę Mandalorianom, wysyłając do sektorów otaczających Taris całą swoją flotę. Pierwszą potyczką w której brała udział Republika była bitwa o Vanquo. Dowodził w niej przyszły admirał floty Sithów – Saul Karath. Pierwsza bitwa okazała się przegrana. Republika straciła cały sektor i musiała się wycofać na sąsiadujące planety. Cassus Fett na Taris stworzył swoją bazę dowodzenia, z której monitorował wszelkie ruchy floty.

Republika ponosiła sromotne klęski. Większość Zewnętrznych Rubieży należała już do Mandalorian. Zaczęły się walki o inne części galaktyki. Większa część floty stacjonowała na odległym świecie Serroco, który był jednym z ważniejszych punktów na mapie. Republika licząc na to, że Mandalorianie nie odważą się zaatakować cywilów, rozstawiła swe działa obronne i jednostki floty wokół miast. To był błąd. Kiedy Mandalorianie minęli Serroco, nawet nie zainteresowali się flotą w kosmosie. Wystrzelili pociski nuklearne na powierzchnię planety, zabijając miliony cywilów i niszcząc sporą część floty. To podczas tej walki po stronie Mandalorian walczył Canderous Ordo, a po stronie Republiki Carth Onasi. Serroco było również miejscem, w którym ukrywał się zbiegły Zayne Carrick.

Na orbicie pozostała grupa okrętów Republiki, która próbowała powstrzymać Mandalorian przed dalszym przebijaniem się ku centrum galaktyki, lecz nie miała szans. Ogromna armada zestrzeliła większość jednostek Republiki, zmuszając ją do odwrotu.

Dzięki atakowi na Serroco Mandalorianie pokazali, że są pozbawieni wszelkich skrupułów. Zabijali zarówno cywilów jak i wojskowych, doszczętnie niszcząc przy okazji wiele światów. Podobny los w następnych miesiącach spotkał między innymi Duro, które w wyniku wielu strat musiało zawrzeć sojusz z najeźdźcami i stanąć po ich stronie. Następnie było Eres III. Mandalorianie zalali cały świat łatwopalnymi płynami. Większość planety stanęła w ogniu. Eres III płonął przez przynajmniej dwanaście następnych lat.

Kolejnym wielkim planem Mandalorian było zebranie nowych rekrutów do ataku na Alderaan. Rekrutacja odbyła się na planecie Jebble, tej samej, która została przejęta kilka miesięcy wcześniej. Jednak atak nawet się nie rozpoczął, gdyż w posiadanie niejakiego talizmanu Muura wszedł najpierw jeden z mandaloriańskich dowódców, a później Cień Jedi - Celeste Morne. Talizman Muura został stworzony przez Mrocznego Jedi z okresu Stuletniej Ciemności. Miał specjalne właściwości, dzięki którym potrafił przetwarzać innych w raghoule - bezmózgie, groźne istoty. W talizmanie zawarta była także dusza jego stworzyciela, lorda Sithów Karnessa Muura, który sprowadzał nosiciela tego urządzenia na ciemną stronę, co spotkało właśnie Celeste Morne. Na szczęście plaga została opanowana, a Celeste dobrowolnie poddała się hibernacji, by powstrzymać rozwój wirusa. Niestety, kiedy Zayne poinformował Cassusa Fetta o pladze, ten natychmiast zbombardował planetę. Celeste jednak nie zginęła. Obudziła się prawie 4000 lat później, już za rządów Imperium.

Kontratak Republiki (3963 – 3960 BBY)

Działania Rewanżystów

W kilka tygodni później wyszła na jaw sprawa Catharian - istot, które jako pierwsze zostały wybite przez Mandalorian. Zajmował się nią sam Revan, który opublikował te informacje i dzięki temu zdobył poparcie wielu setek Jedi. Ten przypływ nowych żołnierzy spowodował załamanie się potopu Mandalorian. Nastąpiła wielka kontrofensywa.

Revan oraz Alek, który przyjął ksywkę Generał Malak, stali się jednymi z najlepszych dowódców floty i wkrótce głównodowodzącymi. Dzięki im przewodnictwu Mandalorianie zostali wypędzeni z Wewnętrznych Rubieży. Walki ponownie przeniosły się na Zewnętrzne Rubieże. Jednakże w Malaku i Revanie coś zaczęło się zmieniać. Zaczęli przejmować taktyki Mandalorian, stosując masowy ostrzał i pozwalając na śmierć zniewolonych obywateli Republiki.

Mimo to Republika zwyciężała kolejne bitwy. Odzyskano Taris, Dxun, a na końcu Onderon, by skupić się na oryginalnej przestrzeni Mandalorian, zawierającej między innymi planetę symbol – Mandalorę.

Jedynym zwycięstwem Mandalorian po przyłączeniu się Jedi do floty Republiki był triumf nad Jagą Minor. Cassus zabił tam nieznanego z imienia admirała floty, przez co stał się najbardziej poszukiwanym człowiekiem w galaktyce. Po tym zwycięstwie najprawdopodobniej zginął w dalszych walkach, lecz pewne jest to, że pozostawił po sobie syna, będącego przodkiem Jango i Boby Fettów.

Kontrofensywa trwała w najlepsze, kiedy Malak i Revan nagle zniknęli na kilka tygodni w Nieznanych Regionach. Tam też odkryli informacje o Gwiezdnej Kuźni, wielkiej fabryce zdolnej do tworzenia milionów kopii okrętów. Aby ją odnaleźć, musieli najpierw odszukać wszystkie ocalałe Gwiezdne Mapy. Podczas zwiedzania Nieznanych Regionów odkryli również świat Malachor V, na którym ujrzeli antyczną Akademię Sithów. Tam Revan prawie zginął od potęgi ciemnej strony władającej tym światem, lecz mimo wszystko przetrwał. Choć nie bez skazy. Od tej pory ciemna strona powoli trawiła Revana, a on sam, ciekaw nowej wiedzy, zaczął studiować historię Sithów.

Malachor V

Rok po tym zdarzeniu Revan wybrał Malachor V na miejsce ostatecznej bitwy pomiędzy Republiką a Mandalorianami. Ci drudzy mieli w końcu dostać swoją wielką ostateczną bitwę, a Republika miała w końcu odzyskać spokój.

Revan w sekrecie przygotował niejaki Generator Cienia Masy. Broń miała zadziałać jak magnes na statki Mandalorian, które miały zostać zniszczone o powierzchnię planety. Przygotowaniami zajął się jeden z najlepszych techników galaktyki, czyli Bao-Dur. Na znak pani generał - później znanej jako Wygnana Jedi - miał odpalić superbroń, gdy nadejdzie rozkaz.

Rozpoczęła się gigantyczna bitwa. Zaangażowane w nią zostały dwie floty składające się z tysięcy jednostek. Bitwa rozpoczęła się jednak bez udziału Revana, który w tym czasie walczył na obrzeżach systemu z małą grupą Mandalorian, próbującą go powstrzymać. Ten jednak wkrótce poradził sobie z nimi i przejął dowództwo nad flotą. Wtedy też uwolnił ciemną stronę drzemiącą w planecie i napełnił nią wszystkich swoich żołnierzy.

Mandalor widząc, że walka jest wyrównana, postanowił wyzwać Revana na pojedynek, który miał zadecydować o losie wojny. Revan wygrał walkę i zabrał maskę pokonanego Mandalora.

W tym samym czasie walka trwała dalej, a generał Jedi, widząc, że flota Mandalorian znajduje się blisko planety, postanowiła odpalić tajną broń. Setki okrętów Mandalorian i Republiki rozbiło się o powierzchnię planety, zamieniając ją w niegościnny świat. Mandalorianie wiedzieli, że bez lidera i floty nie mają szans, więc poddali się.

Skutki

Revan i Malak zostali uznani za wybawców Republiki. Jednak rezultat wojny był straszny. Miliardy straciły życie, dziesiątki światów zniknęło z mapy galaktyki, a wielu Jedi przeszło na ciemną stronę pod wpływem charyzmatycznego przywódcy i po wydarzeniach ostatniej bitwy.

Mandalorianie się wycofali, a Revan - pod pretekstem ścigania uciekinierów - skoczył wraz z całą flotą w nadprzestrzeń. Słuch o nim zaginął na prawie rok. Jako że Revan zabrał maskę Mandalora, jedyną rzecz pozwalającą wybrać Mandalorianom nowego lidera, na wiele lat stali się oni zwykłymi najemnikami i łowcami nagród. Wojownicy ci nigdy już nie wrócili do poprzedniej chwały. Musieli odbudowywać się przez 300 lat, aż uderzyli wraz z Prawdziwymi Sithami na Republikę w wielkiej wojnie.